The piper at the gates down

2003-11-16T18:34:00.000+03:30

مونترو
مونتروی مهربان

گاه به سخن گفتن ِ از زخمها نیازی نیست
سکوت ملال ها خود از راز ِ ما سخن تواند گفت....
"مارگوت بیکل"

2003-03-20T22:11:00.000+03:30

نيمه شب نگراني يک روح در کاوش ِ هندسه ي حضورت
نرمه نرمه مي سايد
به معصوميت ِ نگاه ِ مدورت که فرو لغزيده
در فراموشي ِ چاه هاي بي جدار.
اکسير ِ سرانگشتانت، تلنگري به معراج است؛
هنگام که ستاره ها جاري مي شوند در کهکشان بوسه
و ما در خورشيدي مشترک صبح مي شويم.

2003-03-10T16:36:00.000+03:30
انار می‌شکفد
در روشنای لحن ِ تو
که دريچه‌ای می‌گشايد به هر روز ِ چهره‌ام
مردمکان ِ تب‌زده‌ات را مي‌دواني
بر طراوت ناب تشنگي ِ لب‌های من
که در خيال سوختن، آتش را روشن می‌شوم.
صداي تو در حنجره‌ام جا مانده
که نيمه‌شب فرياد‌هايت را بيدار می‌شوم
و فصول ِ کيهانی ِ نگاهت را باز از هوش می‌روم.
سپيده‌دم، خورشيد از لابلای انگشتانت می‌تپد.

2003-03-01T12:49:00.000+03:30
لبانت ذوب مي‌شوند در نرماي تنم
منافذ تشنه‌ي پوستم ترک مي‌خورد زير سکوت حجم تو
نجواي نام تو که فرو مي‌ريزاند ديوارهاي دروني‌ام را
تکانه‌هاي رخوت در رسيدگي سينه‌ام مي‌لرزد
در به کدامين نور مي‌خواهي برگشودن که من در روشناي وضوح تو اوج مي‌گيرم.
تکرار نبض زمين در تلاقي تپش لذت.
هنگام که گداخته‌ي زبانت را مي‌گرداني در تولد يک بوسه
و اشتعال انگشتان من که مردانگي شانه‌هات را هل مي‌دهد تا گم شويم در پيچش يگانگي
عطر سرشار من! صادقانه‌ي مهرت را به تمامي مي‌نوشم.

2003-02-25T08:09:00.000+03:30
وقت معطر رهايي ؛
جنگل ، روييده بر زمين من
در بي بازگشت ِ اين انتظار پرسايه
برهنگي باران را خواب مي بيند.

2003-02-22T17:05:00.000+03:30
و عشق دليل آمد و همه‌ي ترسها ببرد.
"مقالات شمس"

2003-02-16T17:08:00.000+03:30
رد دلتنگي هايت را قدم مي زنم . گام هايم را فرو مي کنم توي پس مانده ي جاي پاهات.
از پس ِ تقارن گريستن هاي بي ترديد ،
با دستانت ؛ چشمانم را مي پوشاني تا به بهتي ديگر بگشاييم .
خيسي ِ لب هايت که نرم مي لغزد روي اولين مهره ي گردنم ، هلهله اي در انقباض ِ کشاله هايم مي دود.
نقره اي برودت در شانه هايم تير مي کشد ،
بيدار مي شوم در شب ِ بلوغ ِ ماه و خود را در تعبير ِ آتش ِ نيمه شب ِ رويا گرم مي پيچم
و باز فرو مي لغزم در مويه هاي بي حصار .
اندوه ِ هر لحظه ات را هزاره اي بر کتفم فرو مي کوبي .
دردش را که به ياد داري ، هنگام که تب مي کند در لرزش ِ استخوان ها .
قهقه هاي تو و مردي که تابوت ِ تقدس را بر شانه ي من مي نهد ؛
در تکرر ِ خاطره ي چهره اي که مچاله مي شود در رگه هاي دلتنگي ،
بخند پيامبر !
زخمهايت که سر باز مي کند ؛ بخند!
چقدر محزون ؛
خنده هاتان بوي نا مي دهد .

2003-02-04T17:25:00.000+03:30
صبح ِ ابري لا به لاي سنگ هاي فيروزه ، دلربا و لاجورد در دستانم ذوب مي شود.
زود که مي رسم ، کسي نيست ؛ و من باز ازدحام ِ اين خيابان را در آمدن ِ تو قدم مي زنم .
آزاده !
ستاره بازي ِ چشمانت کجاست که مرا گم کند ؟
حزن ِ درونت را که مي دمي توي اين سيگار ،توي اين گنگ ِ حباب ها ، زيبايي چهره ات گم مي شود در نگاه ِ من که تو را شفاف مي خواهد که ببيند .
آزاده !
نور را آواز بخوان با صداي آسمانيت تا برهيم ازين سايه هاي مغموم !
چقدر دلم مي خواهد عطر ِ اين نرگسها را که مي بلعي ، ديگر بازدمت غمگين نباشد ؛ اما
نرگسها جان مي دهند به چشمان ِ تو ... محزون ...چشمان ِ تو ... محزون
بايد که دور شوم تا نشکنم در تلخ خند هاي تو
يا روزبه که مبهم ِ دلهره هايش را سکوت مي کند.
روزبه !
در کدامين دريچه ، تنهايي را مزمزه مي کني وقتي اشارتي به اشک ِ تو در گونه هايم تکثير مي شود !
روبروي سرمستي ِ ماه بايست ، شايد انعکاس ِ دلتنگي هايت در چشمان ِ نگران ِ ما حرفي براي گفتن داشته باشد .
ساده مرد ! شانه هايم در مرثيه ِ تکرار ِ سکوت ِ تو مي لرزند.
ژينوس !
وقتي هزار آينه در من التهاب ِ کسي را ابدي مي کند ،
چگونه "ما خورشيد " دستهايم را خنک کند ؟
افشين !
اين حلقه گردنم را مي سوزاند وقتي خالي ِ جايش را مي بينم برتاول ِ انگشتانت ، که مي گويند افشين هيچگاه شبه نبوده است !
کاش اين زنجير بتواند مرا بازگرداند به هميشه ِ ساده ِ -سارا ي هفت ساله -!
...
و من چقدر ليلي را در شبانه هاي تو گريسته ام !
کتا !
خودت را که بسپاري سبزينگي ِ حضور ِ آرامت او را مي گشايد به آسمان !
اما بگو چگونه آرام باشم در بغض ِ کسانم ؟
علي ! چقدر زمان ِ آبي در انتظار ِ توست !
امير هم که گم آمد و.. گم رفت .
سليم ! مهتابِ درونت را صدا کن بيايد اين اندوه را از پس ِ اين نگاه ِ شيشه اي
که پرده دري ِ مرا تاب نياورد ، خوانش کند.
آرمين !
رمه هاي دلتنگي ات را چه دير کوچاندي به دشت ِ من !
لاله !
صادقانه ِ چشمانت ،
نور مي ريزند حتي گاهي به خلوت هايم که نيستي !

و تو
که دراشتياق ِ من غايبي ! دلتنگم ...
باز هم که مي خواهي نگاهت مرارت را در من زمزمه کند !
دستهاي من که هنوز جا مانده اند ، از چه سخن مي گويي ؟
"دست بر دست"
در لحظه ِ نطفه ِ بوسه ، باران مي بارد ، حتي بر رگهاي بريده ِ اين رابطه !
ببخش ، آرامش ِ ژاکت ِ سبز ِ چهار خانه ِ گسترده بر برف ِ آذر بي قرارم مي کند ...

صبور باشيم اين دقايق ِ مغموم را ...
...تا سپيده دمي که آرامش را سوسو مي زند فاصله اي نيست .

2003-02-01T00:29:00.000+03:30
صدايش زنگ دار و بم در خواب ِ من مي پيچد .
حيراني را پرپرميزنم ازسوداي سوختن در بي خويشي ِ نعره هايش .
شراب مي ريزند به خواب ِ من گويا ، که اين شيدايي را تيغ ِ سپيده دم نيز به کار نمي آيد .
سماع ...
صدايش که درمن دف مي زند
...سماع
مني که نيست مستي را چگونه بلرزد ؟!
" عجب نبود اگر عاشق شود بي جان درين هجران
اذا ما الحوت زال الماء لا تعجب بان تعطش"
و مرد ، در تني که ندارم بي قراري را داغ مي زند :

"مرا عاشق چنان بايد که هر باري که برخيزد
قيامت هاي پر آتش ز هر سويي بر انگيزد "

" حضرت مولانا "

2003-01-29T00:17:00.000+03:30
سر فرو مي برم در ابري غياب ؛
صدايت کشيده مي شود
روي تشنج ِ تنم
که انگشتانت را...
آتش مي گيرد.
نفس حبس مي کنم در عطر ِ بي حضور ِ تو
تا نکوبد چپ ِ من
بر چيرگي پوست تو که خون مي دواند
بر آرامش ِ شقيقه هات.
باز برهنگي ِ صداي تو
در اکنون ِ بي چراغي هاي واژه ،
و طعم ِ گس ِ جا مانده
در بغض ِ گوش هاي من .

2003-01-26T23:42:00.000+03:30
بيا ساقي سبک دستم که من باري ميان بستم
بجان ِ تو که تا هستم مرا عشق اختيار آمد
"حضرت مولانا"

2003-01-24T10:54:00.000+03:30
ترمه ِ نگاهت را
پهن کن
روي بودن ِ من

2003-01-22T21:37:00.000+03:30
کابوسهاي تن ِ شبانه ات را
تهي کن در ويل ِ نگاهم .
شريان هاي پريشاني ِ تو مي تنند خود را بر تن ِ من ،
دلهره هايت
- مداوم - در بغض چانه ام مي لرزند .
ديروز ِ مهر ، شره مي کند بر گونه هاي باد
تا خنکايي باشد ،
هذيان هاي توي ِ در تب را
...
مانوس ِ سکوت شده در خواب هاي من !
آرامش را ...بيدار شو .
باور کن هر بهانه اي نمي تواند ميهمان ِ عطر ِ بودنت باشد .

2003-01-19T20:45:00.000+03:30
چشمانم گويا بسته اند .
صدايي در من خود را تکرار مي کند . سيبي را بو مي کني و من صدايت را لابه لاي عطرِ پاييزي ِ سيب مي شنوم .
من مست ... مست مي شوم هنوز را .
وباز در تن ِ من برف مي بارد. حزن ِ عجيبي که من مدام در آن دوره مي شوم .
باز صدا ... صدايي .... که روي آن نماز مي خوانند وسعت ِ حضور تورا !
صدا ...
توصدا مي کني نام ِ کسي را که باد... دارد با خود مي بردش !

2003-01-19T17:49:00.000+03:30
جايي...
ميان ِ آوارهاي دروني ام
مني به محاق رفته ،
تو را بزرگ مي شود.

2003-01-17T22:54:00.000+03:30
من
نگاه ...
تو
هجوم ِ مهر...
اشک هايم سر مي خورند ،
باز نمک ،
سوزش ِ گونه هاي من وياد ِ انگشتان ِ تو

2003-01-17T22:47:00.000+03:30
امروز و روزهاي زوج را با من در پندار باشيد !

برنامه شنيداري با ني زن بر دروازه هاي سپيده دم در پندار

2003-01-14T17:12:00.000+03:30
پريشاني عطر ِ نرگس ها دف مي زنند به بيداري ِ خوابهاي من
کبوتران ِ سرخ ، نگاهت را که پر مي کشند ،
هيجاني خود را درحنجره ام مي تپد .
گرگ ها ...در بيابان هاي حجم ِ تو،
دلهره هاي خلوت ِ مرا مي درند به طنين ِ هجاهاي سکوت .
من در انحناي شريان هاي باران ،
نيلي ِ آرامش را مي رقصانم .

2003-01-12T20:04:00.000+03:30
به وحيد شعبانيان

روبروي قفسه ِ کتابفروشي ايستاده ام ، سعي مي کنم عنوانها را به خاطر بياورم .
همه ِ عناوين را ديده ام و نديده ام !
چشمهايم را روي کتابهاي داخل ِ کتابخانه ات مي گردانم ، نام ِ کتابها به سرعت از ذهنم مي گريزند ، تنها به ذهن مي سپرم :
معصوميت ِ چهره ِ سارا و اشکهايي که سر مي خورند روي برجستگي گونه هايش و تو که سعي مي کني او را آرام کني ،
چشمان ِ غمگين ِ روزبه ...حزن ِ صداي آزاده ...وامير که باز در پريشاني ِ خود مرا خاموش مي کند .
من هيچ عنواني را به ياد ندارم ، اين تلاش ِ بيهوده براي چيست ؟!
من با دو روز ِ گذشته ام آمده ام اينجا تا با فوراني از مهر در ضيافت ِ ميلاد دوباره ِ تو حضور يابم ،اما گويا مرا امروز
تواني نيست براي آرامش بخشيدن ِ آلام ِ نزديکانم .
عنوانها گم مي شوند لابه لاي حزن ِ شما و ناتواني من ...وشايد عطر ِ نرگس.
زمان ِ دروني ام مي گويد مدتهاست روبروي فصل ِ گستاخي ايستاده ام ! چقدر دلم مي خواهد که اين کتاب را توي
کتابخانه ات نديده باشم !
فصل ِ گستاخي ...براي نگاه ِ صريح و شفاف ِ وحيد
14دي 1380

2003-01-10T23:34:00.000+03:30
" مني كه مي شناسمت...
از فراسوي مرزها...
و مؤمنم...
بر سخاوت مهربانترين دلها...
كه در تو جاري مي كند...
روح بزرگ هستي را... "

:::::::::::::::::::::::::::::::::::

مردمکانم مي تپند
روياي نگاهش را

2003-01-10T22:43:00.000+03:30
سلام ريچارد !
لسلي حالا تو را بهتر مي فهمد !

2003-01-10T13:56:00.000+03:30
ساراي کوچک ِ غمزده ِ من...
اشکهاي يخزده و ناباور ِ من
تحمل ِ بغض ِ صداي آرام ِ تو را ندارند...

هق هق ِ آرام ِ تو
سکوت ِ تلخ ِ من
و آواري بجامانده از يک رويا ...

برايت از شکلات گفته بودم
و شيريني و بيست سالگي و سادگي
باورم نمي شود که
از ميان ِ اينهمه شيريني
تلخي ِ گزنده ِ يک شکلات ِ سياه
خاطره اي باشد
از شب ِ بلوغ ِ بيست سالگي ات...

شيرين ِ بي ريا ...!
به بيست رسيده بودي ، اما به بلوغ نه !

همان شکلات ِ سياه ِ
تلخ ِ گزنده
بلوغ ِ تست ...
- تو به مرز ِ عاشقانه هاي يک زن رسيدي -

- ساراي من
بلوغ ِ بيست سالگي ات مبارک -

" آزاده ملک زاده "

2003-01-10T11:16:00.000+03:30
نگاهم به ارغوان مي نشيند
روي تکه ستاره هاي هنوز روشن مانده ،
در من ...
جا مانده ،
در تو ...
روي سايه هاي باران که گويا بر تو شُره کرده
در شب ِ رقص ِ زنبق هاي ناماندگار .

2003-01-08T23:20:00.000+03:30

مهربان !
ترانه ِ حضورت را در تکرار خلوتهايم سکوت مي کنم !

2003-01-08T21:26:00.000+03:30
نازنین ...
آیینه ها را بخوابان ...!!!
سایه ای در دالان های انتظارت می خرامد ،
و تو که از خود بر تک تک فانوس ها شعله ای بر جای می گذاری ....
تا مبادا ، دالان ها غارتگر سایه شوند !!!
آ یینه ها را بخوابان ...!!!
تولدت مبارک

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

من در ابديت ِ آينه ها ، در ادراک ِ آفتاب
سايه ها را ها شور مي زنم !

2003-01-08T20:58:00.000+03:30
آفتاب باش تا اگر خواستي به کسي نتابي ، نتواني !
"انجيل"

2003-01-07T11:52:00.000+03:30
کسي در من ني مي نوازد .

2003-01-07T00:15:00.000+03:30
به مهربانم سارا مهدوي

غافل مانده ام انگار ...
از سايش ِ سوهان ِ گذشته هاي به باد سپرده بر بلوغ ِ آسايشم !
آواي ستاره ها که وزيدن مي گيرد ،
خلوتم را مي گذارم روي شانه هاي تو
و اين بغض را مي شکانم در صبوري آغوشت .
سارا !
باران در هميشه ِ بي آلايش ِ تو ... مي بارد.

2003-01-06T10:38:00.000+03:30
حيات گناه ِ آدم بود يا حوا ؟
من اما گناه ِ تو ام !

2003-01-06T00:49:00.000+03:30
شايسته است اين گزند را بر کسي روا داريد که تاب ِ آن را داشته باشد.
" از عشق و ديگر اهريمنان - گارسيا مارکز "

2003-01-05T11:49:00.000+03:30
تنها از تو مي خواهم در عشق ِ بزرگي که مي گويي به من داري ، چيزي کافي بيابي ، چيزي که هر دوي ما را سرشار کند ،
بي آنکه نياز داشته باشيم به خيالات ِ بيمارگونه پناه ببريم ...
" آءورا - کارلوس فؤنتس "

2003-01-04T21:26:00.000+03:30
نوسان ِ شمعها را فوت مي کنم
خودم را مي دمم در التهاب ِ هواي تيره ِ اطرافم تا مگر طلاقي نفسها !
خودم را که جا مانده ام ؛
آنجا کنار ِ تو در آستان ِ واژه هاي من هايي ازينگونه عاشق ،
يا در معصوميت ِ ساتن ها که قلم ها را در بر کشيده اند .
خودم را که جا مانده ام توي باز دم ِ تو که گر مي گيرد روي اشتياق ِ گونه هاي من
مي دمم خودم را در انتظار ِ صفحات ِ چرا نا نوشته ،
در باز دمهاي تو .
مي دمم !
من بايد در موازات ِ آشفتگي ذهنت دراز بکشم ؛
و دست کشم بر رد ِ حزن تو که باز گم شده اي در دالانهاي تو به تو !

2003-01-03T12:22:00.000+03:30
سر ِ سربي ام را مي گذارم روي آرامش محيطي
که بر آن ايستاده اي با نگاهي که گويا هديه اش کرده اي به من !
نبض ِ نگاهت که مهر را مي سراند در سرماي انگشتان ِ من
رگهاي آبي آبيت مي دوند روي بي قراري تشنگي هاي من
پوست ِ تو قرار است چه بگويد با من؟!
نفس هايت را که ها مي کني توي التهاب ِ لبان ِ من
گم مي شوم در مه ِ رخوت
در برهنگي عطر ِ باد !

2003-01-01T09:49:00.000+03:30
" انبساط مواج لحظه هاي - آنگونه که مي خواهي
مبارک باد!
در آستانه اي
به گريستن حال ، مي خندي
و سر انگشت مهر را
بعد از ظهر هاي ليموئي ي پنجشنبه ات
چشم انتظار ....
در تپش انتظار
گريستن را به خنده واداشته اي
زين پس چه کني ؟
در آستانه ي بيست !!؟ "

:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:

لحظه هاي ليموِيي
در گنگي رويا
و اشتياق تازگي فصل و باران روي ابهام ِ گر گرفتن ِ من!

2003-01-01T00:12:00.000+03:30
براي حضور ِ تو که معجزه اي است در لحظه ِ من !
بي هراس ، بلندترين ها را
آواز داده اي در تبسم ِ هميشه ِ نگاهت
بلوغ ِ آرامش ِ روشناي حجم ِ تو
در برمي گيرد حزن هاي کودکانه ِ مرا
که ستاره هايم را با تو قسمت مي کنم .

2002-12-29T23:50:00.000+03:30
طعم ِ گس ِ خوشه هاي هم آغوشي
وقتي که در محور ِ زمين
بر حضور ِ او
گشاده شده اي !

2002-12-29T00:12:00.000+03:30
زير نورِ آبيِ و بي رمق ، سازم را کوک مي کني و مدام زير ِ لب زمزمه مي کني که صداي اين سه تار را دوست نداري .گله مي کني از نورِ شمع و موسيقي ، که خلوت ِ شخصي ِ تو را شايد قلقلک ميدهد !سعي مي کني با لبخند ِ هميشگي ات آرامم کني ، من توي هق هق ِ خودم فقط مي شنوم مدام مي گويي : سارا واقعيت !!!!
و مي گويي اين راه جز به ترکستان نمي رود ! جز به انزجار و تنفر ! سارا ! آرام باش ! بگذار همه چيز روال ِ خودش را طي کند!
ولي هيچ مي داني که من مدتهاست عادي بودن را فرار کرده ام !!

2002-12-28T16:25:00.000+03:30
نامه به دست نشستم روي تخت و از پنجره به درخت ِ کنار نگاه کردم . حس کردم در جايي که هيچ انتظار نداشتم ناگهان آينه اي جلويم گذاشته اند و من توي اين آينه دارم به
خودم نگاه مي کنم و خود ِ توي آينه هيچ شبيه ِ خودي که فکر مي کردم نيست.
" چراغها را من خاموش مي کنم- زويا پيرزاد "

2002-12-28T14:18:00.000+03:30
بالاي صفحه ِ اول نوشته شده بود " براي کلاريس ، که مي توانم روزها و روزها به حرفهايش گوش بسپارم ."
کتاب را بستم . اتاق خيلي هم خنک نبود ولي سردم شد. دوباره کتاب را باز کردم و جمله را خواندم .
انگشت کشيدم روي نوشته . فکر کردم چه خط ِ نرمي.
" چراغها را من خاموش مي کنم- زويا پيرزاد "
انگشت کشيدن روي واژه ها ، ... کلاريس من اينجا به تو گره خورده ام !

2002-12-28T11:12:00.000+03:30
جمعه صبح ، اولين انار ِ سال را که دانه مي کنم ، در من مي پيچد صداي پسر بچه اي که توپ را با شادمانه ترين فرياد ِ دنيا به بلندترين ِ آسمان مي فرستد و
صداي دمپايي ها که مداوم به آسفالت مي خورند و دور مي شوند وصداي تنهايي ِ دخترک که به زمين رسيدن ِ توپ را دل دل مي زند.
گونه هايم گر مي گيرد ، نمي دانم هجوم ِ گذشته است يا انار ِ شکفته که اينگونه خون در رگانم مي دود.
انگار که توپ اصلا نمي خواهد پايين بيايد ، همه دور شده اند و دخترک باز تنهاست.بگذار هيچ وقت نيايد ، انتظار خسته ام مي کند. نکند - او -
هم نيايد !
وارد ِ حياط مي شود و درب ِ بزرگ ِ خاکستري رنگ را به روي شيطنت هاي کودکي مي بندد.از زير ِ برگهاي اطلسي دوک ِ نخ را بيرون مي آورد و زير ِ
درخت ِ بهار نارنج مي نشيند. همه ِ شکوفه هايي که به زمين ريخته اند دلتنگيم را مي فهمند و مي خواهند تنهاييم را پر کنند؛ مثل ِ شمارش ِ گوسفندها وقتي که
خوابت نمي برد .يک شکوفه را به نخ مي کشد ؛ -او-مي آيد ، شکوفه ِ بعدي -او- نمي آيد ، -او-مي آيد ، -او-نمي آيد ، -او- مي آيد ،...
هميشه -او- مي آيد ، جز زماني که مامان غم دارد ، نمي دانم چه رابطه اي هست بين ِ چشمان ِ غمگين ِ مامان و اين شکوفه هاي بهارنارنج !اين جور مواقع
آنقدر زير ِ درخت وول مي خورد که يک شکوفه ِ ديگر روي سرش بيفتد و آن را به نخ بکشد و فرياد کند که او مي آيد ، اما نمي دانم چرا فريادهايم صدا ندارند
يا خنده هايم ، اما خودم که صدايش را مي شنوم دلم غنج مي رود. هر وقت به حضورِ -او- که اصلا نمي دانم چه طوريست فکر مي کنم گونه هايم تندتر مي زند،
داغ مي شوم . رطوبت و بوي خاک در پاهايش رسوخ مي کند و سستي در زانوانش مي دود ؛ درست مثل ِ زماني که -او-را از دور مي بيند که مي خندد ،
هميشه مي خندد.اما من غم ِ چشمانش را مي فهمم ولي به روي خودم نمي آورم ، چقدر -او- دور است ، اي کاش بتوانم دست دراز کنم و خنده اش را لمس
کنم! ولي هميشه آن نگاه ِ خيره و سنگين همه چيز را از يادم مي برد ، من هيچ وقت از اين نگاه ايمن نيستم . باز تصوير ِ-او- را مي بيند که مي خندد و
محو مي شود اما آواي خنده ِ بي صدايش با دخترک است که گم مي شود لاي صداي کوبيدن ِ موج بر صخره ها . دريا آرام ندارد ، دخترک نيز ، اما هميشه در
سکوت است ،چيزي نمي خورد و اين مامان را غصه دار مي کند.دريا هنوز ناآرام است .چند روز که مي گذرد صداي سکون ِ دريا مي آيد .اما دخترک گويي
هيچگاه آرام نداشته است.
بايد زودتر به مدرسه بروم تا بتوانم اين کتاب ِ خاکي رنگ را بخوانم ، از معدود کتابهايي است که باقي مانده ، صفحات ِ کاهيش را که مي بويم ، بوي مامان را
مي دهد و دست مي کشم بر رد ِ اشکهايش .اين عادت تا هميشه ِ دور در دخترک خواهد ماند که بر نوشته ها دست بکشد . بايد اين کتاب ِ خاکي رنگ را
بخوانم که هر وقت نصفه شب از خواب بيدار مي شوم مامان رويش خم شده و پشتش تکان مي خورد . چقدر اين کتاب ِ خاکي رنگ را مي خواند ! آخر
کي تمام مي شود ؟ چند سال؟ تمام ِ اين روزها ، اين سالها با شازده کوچولو و ماهي ِ سياه ِ کوچولو مي گذرد.و عروسک ِ چاق که در تولد ِ پنج سالگي
مهربانترين خاله ِ دنيا به دخترک هديه اش کرد ، و صداي خاله پري که تو اي پري کجايي را انگار در تن ِ من مي خواند ، لحظه ها را از موسيقي و طلب پر
مي کند .
ماهي چند بار اين سستي و رخوت سراغ ِ زانوان ِ دخترک مي دود.و خنده هاي -او- را در ذهنم تکرار مي کند و غم ِ چشمان ِ -او- را.و مامان که هنوز
روي کتاب ِ خاکي رنگ غصه پشتش را مي لرزاند. و دخترک که هميشه سرما خورده است .
مدرسه ، ياد گرفتن ، خواندن ، نوشتن ، چقدر همه چيز لذت بخش است . فقط نبود ِ آن عروسک ِ چاق در مدرسه مرا نگران مي کند ، تا به خانه برسم ،
دلم هزار راه مي رود .از مدرسه تا خانه از کنار ِ ديوارهاي سرشار از عطر ِ ياس بي تکلف دويدن ، هر روز با يک بيست به خانه آمدن.دفتر ِ ديکته ام را
که نشان ِ -او-مي دهم ، از دور مي خندد، و اينبار صداي خنده اش را مي شنوم ، چيزي هري در دلم فرو مي ريزد ، چقدر حضور ِ -او- نزديک و
خواستني است .
سر ِ اين ديکته همه چيز را از چپ به راست مي نويسد ؛ معلم دو بار به دخترک ديکته مي گويد ، همه ِ لغات را بدون ِ غلط ولي از چپ به راست مي نويسد ،
معلم با تعجب نگاهش مي کند ، آنقدر گريه کرده که دماغش همه ِ صورتش را پوشانده است، و يک بيست ، زير ِ لغات ِ وارونه و اين جمله که چرا از چپ
نوشتي ؟! دفتر ِ ديکته به بغل به خانه برمي گردد ، ته ِ گلهاي ياس را که مي مکد ، صداي خنده ِ -او- در گوشش جان مي گيرد ، اين سؤال در من
تکرار مي شود که من به حضور ِ وارونه ِ-او- چند نمره بايد بدهم ؟!
وجود ِ اين نمره هاي بيست که خنده هاي -او- را صدا دار مي کند ، چقدر حياتي شده است ! اما امروز حواس ِ دخترک به عطر ِ سيب بوده انگار که
يک دندانه براي سيب کم گذاشته است ، اصلا فکر نکردم که سيب با دو دندانه ممکن است مزه اش فرق کند و گاز زدنش آن صداي خوشايند ِ هميشگي را ندهد.
و اولين ديکته اي که بيست نيست ، چقدر دخترک را در خيابان هاي پر از عطر ِ ياس سرگردان مي کند ، به خانه که بر مي گردد تا عصر روي ايوان
مي نشيند و هاي هاي گريه مي کند براي يک دندانه ِ سيب ، براي -او- که ممکن است خنده اش بي صدا شود ، براي مامان که روي کتاب ِ خاکي رنگ يا
زير ِ دوش اشک مي ريزد ، براي خودش که زير ِ آن نگاه ِ سنگين از هر کاري بازداشته مي شود.
حالا کم کم مي تواند بخواند ، "آواز ِ کشتگان " اين است نام ِ کتاب ِ خاکي رنگ ، چقدر خواندن ِ اين کتاب سخت است ، اما نه ، نه به سختي آن روز ِ
دردناک که يک پسربچه ِ تخس چاق ترين عروسک ِ دنيا را ، مونس ِ لحظات ِ دخترک را سر مي برد و چقدر دخترک غصه مي خورد وقتي دستهايش را در
استخر پيدا مي کند ، وقتي که زير ِ درخت ِ بيد با آنهمه گريه دستها و سرش را در خاک مي کند و رويش را مي پوشاند ؛ ديگر حس ِ لذت ِ پنهان کردن ِ
دوک ِ نخ در چشمانش ديده نمي شود .
دخترک کنار ِ ساحل سنگهاي کوچک را که جمع مي کند ، به غمهاي درونش مي انديشد ، مثل ِ قضيه ِ شکوفه ها وقتي که دلتنگي يا قضيه ِ گوسفندها وقتي که
بي خوابي ! سعي مي کند بشمارد ، براي هرغم سنگي در جيبش مي ريزد .راستي راستي که اگر اين غمهاي کوچولو همديگرو توي دلم ملاقات کنند ،
عجب شام ِ غريباني مي شود!حتي از مرگ ِ عروسک ِ چاق هم غمناکتر ! جيبهايش که پر و سنگين مي شوند ، دلش مي گيرد يا حوصله نمي کند
يا ... که همه ِ سنگهاي جيبش را جز يکي به دريا مي سپارد ، دودلي در وجودش رخنه مي کند :
حزن ِ -او-را بايد به آب بسپارم يا در خود حملش کنم ؟!

2002-12-26T20:05:00.000+03:30
اين موسيقي که انگار کرده ام آواي نگاه ِ آبي است
دستهايم را به بلنداي ابديت بالا مي برد در اعماق ِ نور
باد مي وزد
در آواز ِغياب تو
در برهنگي ِ دلتنگي هاي من
گويا گم شده اي در آينه هاي دروني ِ من !

2002-12-24T23:12:00.000+03:30
و نرگسها مي پژمرند ، در اظطراب ِ انگشتان ِمن ،
که انتظار را در عطر ِ تو سپري مي کنم .
تو از واژه ها عبور مي کني
و هميشه را در گونه هاي من
که دل دل زدنت را ، ببين چه سرخ گل انداخته اند !
جاودانه مي کني !

2002-12-24T00:35:00.000+03:30
شفافيت ِ شيارهاي چهره ات
خنکاي راستي است،
اينجا
مماس بر انحناي گونه ِ من
مژگان ِ تست
که از پشت ِ پلکهاي بسته
درون ِ مرا مي کاود.
-آبان 81-

2002-12-24T00:34:00.000+03:30
خدا نگهدار !
و مي افتم
به زاويه ِ مهربان ِ آغوشي که مرا بپذيرد.
از گوشه ِ چشم ، همه ِ آنان را مي بينم که سرگرم ِ نوشيدنند
مرا ياراي جنبيدن نيست
آنان نشسته اند
ميز ، گرد است و
ذهن ِ من نيز :
مردمان را همه به خاطر مي آورم
حتي آنان را که رفته اند.
"پي ير رودي "

2002-12-24T00:18:00.000+03:30
عكس ميان تو از منست مي دانم ،
بگذار شعله ور بماند !
من سالهاست خويش را به آتش كشيده ام !
آواز يک دلقک
:::::::::::::::::
مي دانم !
و به صداقت چشمان ِ خويش اگر اعتماد مي داشتم
ديري از اين پيش دانسته بودم
که آنچه در پاکي ِ آسمان نقش بسته است
به جز تصوير ِ دوردست ِ من نيست.
"شاملو"

2002-12-23T00:21:00.000+03:30
موومان آبي ...
ضربان ِ پيکرت
بر انحناي اندام ِ من
شعر مي رقصاند.
-آبان 81-

2002-12-23T00:20:00.001+03:30
تو در سامان ِ خودي
اما
برمي خيزي از تن ِ من
که گر مي گيرد
در کاوشان ِ تو
رد ِ ستاره ها
-مهر 81-

2002-12-23T00:20:00.000+03:30
فوج ِ کبوتران ِ سپيد خواهش ِ آمدنت را پرواز مي کنند.
زمزمه ِ حضورت را
در خواب مي دوم به بيداري
تا طلوع ِ چشمهايت؛
صداي شکفتن ِ تنم را مي شنوي ؟
من هوشيار مي شوم زير ِ ريزش ِ نور ،
گونه ام هرم ِ نفسهايت را حوصله مي کند.
کودکي ام را باران مي شوي
نوازشگر ِ تشنگي هايم
باد آشفته مي کند بافهِ گيسوان ِ هقت سالگي ام را
که تنها بودنم در تبسم ِ عطر ِ بهار نارنج
از شاخه ِ شب ياس مي چيدم
و غم ِ شمعداني ها را آواز مي خواندم
که در تنفس ِ سيب
خدا را به خواب ديدم.
-شهريور 81-

2002-12-23T00:19:00.000+03:30
جاده
انار را مي شکفد
و من مي روم
تا آغاز ِ آبي را تنها بمانم.
-شهريور 81-

2002-12-23T00:18:00.001+03:30

نگاهم
باران را زمزمه مي کرد
و من زير نور ماه
پايان ِ تو را تماشا کردم.
-شهريور 81-

2002-12-23T00:18:00.000+03:30
نبود ِ آبي حضورت
غيبت ِ هر چه انار است
بر ديوار ِ ااحساس ِ من
بغض ِ اينهمه قاصدک است
که مي پيچد لاي آواز ِ چلچله ها
کجاست سکوت ِ علف زير سبک قدمهاي تو
لرزان
لمس ِ اندام ِ تو
کجاست
ليز روشن حرکت ِ نور
روي سايه ِ بيداري روياي تو
من سبو به دست
باز در زلال ِ تشنگي تو
به خواب مي روم .
-مرداد81 -

2002-12-22T18:03:00.000+03:30

و زمين آواي خود به هر صدا مي خواند:با هر نسيم و باران .
و مرا فرمان آفريدن است ؛ پس پيغام خود به گوش نسيم ، در رقص شب و باران ، مي خوانم:
برگو که مرا بياموزد ؛ بياموزد چگونه از نغمه ها ، بر آورم آواي زمين!

2002-12-22T17:57:00.000+03:30
اي کاش
هزار تيغ ِ برهنه
بر اندوه ِ تو مي نشست
تا بتوانم
بشارت ِ روشني ِ فردا را
بر فراز ِ پلکهايت نگاه کنم...
اينک،
صداي آن يار ِ بي دريغ
گل مي کند
در سبزترين سکوت
و گلهاي هرزه را در بارش ِ مداوم ِ خويش
درو مي کند...
جنکل
در انديشه هاي سبز ِ تو
جاريست...
" گلسرخي "

2002-12-22T16:38:00.000+03:30

ايمان بياوريم به آغاز ِ فصل ِ سرد.
"فروغ"

2002-12-22T16:37:00.000+03:30
عبور از توي مه ،
من را در لذت باليدن !
هوشيارِي حواسم که تو را پوست انداخته در گنگي ِ بهت ِِ فاصله ها
و رخوتي که درکنه ِ تنهايي من بيتوته کرده ،
...تا صبح
بلوغ ِ ستاره هاي من ِ ديرين در بارش ِ سخاوت ِ تو
آسودگي ِ خواب ِ من و سپيده دم ِ برف مي بارد !
اما درد ؛
اين زخم که در ابتداي فصل ِ من سر گشاده است!
قاصد رسيد...
گويا بايد در حوالي ِ تو بمانم و در ابري ِ آسمانت پرسه زنم
و ذوب شوم در افسون ِ بودنت يا خلأ نبودنت.
و تو باز تاب نمي آوري لحظه ِ مرا
در اکنون ِ نياز .

2002-12-19T20:06:00.000+03:30
سپيدي ِ مريم ها را
پنهان کن در تيرگي ِ شب و با خود ببر
بگذار عطر ِ تماس ِ من
پره هاي بيني ات را بلرزاند !
تا صبح مريم ها را در آغوش بگير.

2002-12-18T22:25:00.000+03:30
تاب خوردن ِ دستها ، در خلأ ِ بودن ِ تو
زمزمه ِ رگها که مي نوازند در بند بند ِ وجودم
تا برقصم سا يش ِ نوسان ِ پيکرها را .

2002-12-18T22:20:00.000+03:30
خواهاني من ِ همگام را ؟
تو در خواهش ، بايد که سرريز شوي !

2002-12-17T22:10:00.000+03:30

امير تولدت مبارک !

2002-12-17T22:08:00.000+03:30
چشمها روبروي هم ، در تيرگي ِ مردمکانت ؛ من را مي بينم که به تو مينگرد و تو که پاسخم مي گويي به لبخندي و من ...و تو...
وتکرار ِ اين ابديت در ني ني ِ چشمان ِ تو يا من ، حتي وقتي روبروي هم نيستند.حالا پرده ِ اتاقت را که تا انتها بکشي که نور نيايد که من... ، چشمان ِ من هنوز دارند به تو لبخند مي زنند ؛ دورتر مي نشيني ، شايد روي تختت يا نمي دانم کجاي دور که نبيني ، تا خودت را فراموش کني ، گم مي شوي در نواي ِ ني و خيال ِ پيرمرد ؛ آنجا که اين دو مشتاق هنوز تو را نگرانند که ني با تو چه مي کند يا با من که اينجا
جوانه زده ام در سرماي واژه هايت .اين نگاه که مدام تنهايي تو را تلنگر مي زند ، که گم نشوي در خون و ني و بازيهاي کودکانه ؛ که گم نشوي در بي کران ِ واژه ها ، به دستمايه هاي ساده ِ خوشبختي نمي انديشد .
برقص در نواي ني يا قهقهه و يا انعکاس ِ فريادهاي خودت که گويا نمي داني مدام مرا ندا مي دهند.
...باش
خواه نزديک خواه دور ..
اينجا حسي تو را مي تپد!

2002-12-14T19:36:00.000+03:30
سرم در دوران است . کتابها جلو مي آيند ، واژه ها خود را مي ريزند بيرون .اطلسي ها ، رزها ، آدمها ،تاريخ ها -همه -فرو ميريزند و من مي دوم تا يادها سرد ي خاک را لمس نکنند.
ديوارها مي آيند و مي روند ؛ "ريرا " که نگاهش را جايي روي صورتم پهن کرده ، مدام دور و نزديک مي شود.
بو .. بو .. اين بوي اتا ق ِ من ِ هميشه ، که در سنگها ، در آب ِ باران ، در خاطره ريختمش و نبوييدي .
ديوارها مي روند و مي آيند ؛رشته ِ صدفها ، گوش ماهيها مي گسلد و مي ريزد به اشکهاي من .
ساز فرو مي افتد ، اين نواي شور از کجاست؟
دست نوشته ها پخش مي شوند ، دست خط ها خود را فرياد مي کنند ، در جدلند و نامها يکديگر را به سلابه مي کشند ، دانه هاي عرق بر چهره ِ من ، سماع ...سماع ميان ِ نيست ها ؛ دف ... بايد بدوم ، برهم ؛ خلوتتان را برداريد از شانه هاي من !لبخند مي زنيد ، عبور مي کنيد از من که اينجا در ديوارهايي که تأمل نمي کنند ، له مي شوم .
تب.مي سوزم .تب .
شمعها خاموش باز روشن ، رنگها گم مي شوند .چه کسي مرا در تو خاموش مي تواند کردن؟
ديوارها مي آيند و مي روند ؛مهره ها ، زرد ، نارنجي، دستهايم را وداع مي گويند ، دانه دانه بر شب ِ بي چراغ مي ريزند.
اين موسيقي که بارها از انتهاي حلقم خود را زمزمه کرده ، در جريان ِ کند يا تند ِ شريانها يا درنبض ِ متلاطم ِ اندامم رژه مي رود ، و اين برزخ را در من تکرار مي کند.
مي سوزم .تب . گويا دارد برف مي آيد .ميسوزم.
ديوارها مي روند و مي آيند؛ صداي دار ِ قالي و زنان ِ بومي ِ ساکن ِ ديوار : "کجا مي روي ؟ "
فانوس از زنجيرش ميرهد ، تکه تکه مي شود روي کاغذ ها و نورش را مي تکاند روي صورت ِ گر گفته ام ، بر مي خيزم ،تب،مي نشينم.
ديوارها ..سرم در دوران است .برف ، مي سوزم .
چه کسي تو را در من خاموش مي تواند کردن؟
آرامش ِ آبي ِ ملافه ها بر روي من کشيده مي شود.

2002-12-14T16:00:00.000+03:30
سرپاژيا ببخش !
ولوله ِ اين درد در گوشهايم امان مرا بريده ،واگويي ِ:" من معلق مانده ام !! " در انقباض ِ رگهايم مرثيه ميخواند ،
تو را هم بد خواب کردم سرپاژيا ؛ اينهمه که نيمه شب را قدم زدم و موهاي تو آشفت از بي تابي ِ گامهايم !
چقدر تشنه ِ هق هق هاي گاه وبي گاه ِ هميشه ام ، اين بغض سرپاژيا !
صبوريت ديوانه وار آرامم ميکند ...
قاصد کجا در راه مانده اي ؟

2002-12-14T13:15:00.001+03:30

آ ي آبي
تو
آنجا ...
حضورا در موسيقي ِ اندام ِ من
خود را آواز مي دهد.
من
اينجا ...
خلوت
خواب ِ اقاقيا
عطر ِ سيب
قاصدک
قاصدک
انار
نور
نمک
چک
چک
زلال ِ آب
رپ رپه ِ
وزش ِ اندام ِ تو
در تمامي ِ من خود را سرريز مي کند.
مرداد 81

2002-12-14T13:15:00.000+03:30
" به سعيد موذني "

نواي شکفتن ِ بانوي شرقي را
در فراموشي ِ يادها مي گريد
و خود را در تهي ِ چشمان ِ زيباروي
لحظه
لحظه
مي ميراند
نم
نم ِ
باران ِ تجريدي گونه اش را از اشک مي شويد
و وهم ِ اقاقيا درها را به انتظار ِ حضورش مي گشايد.
تير 81

2002-12-14T13:14:00.000+03:30

اولین شعر ِ نوي من :

" به سليم جلا ل "

عطر ِ کلماتش
چقدر آشناست
با نامهاي ذهن ِ من
سايه روشن ِ ذهنش را
مز مزه مي کردم
غافل که
دلش ميل ِ با ران دارد.
تير 81

2002-12-13T21:07:00.000+03:30
تو دل ِ خدا داره برف مياد ...

2002-12-13T20:22:00.000+03:30
در عروج ِ جوهره ِ " ما " چرا گم نشويم !
سرزمين ِ موعود بايد ؟!
تا دمت را زخمه ِ ساز ِ من کني ؟
حريق ِ هر چه بند بايد ؟!
تا در طعم ِ بلوغ ِ خوشه هاي بي واژگي ،
همه ات را بياوراني و در خلوت ِ ستاره هاي من بياسايي ؟
رسوب ِ آرامش را بر زخمهاي کهنه ات تسلا کن ؛
که دلهره هاي معصومت ، دنباله هاي نور را در باور ِ سپيده دم مغموم مي کند.

2002-12-13T13:48:00.000+03:30
قاصدکي
روي سنگ فرش ِ خيابان
در انتظار ِ يک دست ، يک فوت
اين همه رهگذر !
کسي !
پيامي ندارد براي کسي ؟
قصه ِ اين همه تنهايي را
قاصدک به کجا خواهد برد ؟
" قاضي نور "

2002-12-12T22:41:00.000+03:30
Fort ,fort von hier,
Das Auge sieht die Tuere offen
"Heinrich Heine"

2002-12-12T20:54:00.000+03:30
من با تو
بسيار حرفها را بايد سکوت کنم،
اما تو باز
دلتنگيت را - ها - مي کني توي آشفتگي ِ نگاهم
و واژه ها همگي از ذهنم مي گريزند.

2002-12-11T23:33:00.000+03:30

2002-12-11T23:32:00.000+03:30
کاري از : کريستا نانسي

2002-12-11T23:22:00.000+03:30
و باز هم صداي گرفته و ملتهب ِ من ،پس ِ پشت ِ آن رويا و مهر ِ افشين ِ بزرگ :

اصوات ِ بيگانه ِ اين خيابان را که کنار بزنم ،
حنجره ات خطوط ِ ملتهب ِ موسيقي را به سمت ِ من که گوش به قدمهاي تو دارم مي آوراند.
و موسيقي صداي نفس نقس زدنت بود که از لابه لاي خورده ريزهاي اتق ِ من مي آمد ،
و از انتهاي اين خيابان بوي وزيدن ِ انگشتهاي تو مي آيد
و آمدن ، صداي تو مي شود و قرينه ِ اين خواب ِ محزون هم که تو باشي باز هم
صدا ، صدا ، صداي تو مي آيد
و مي رسد صداي تو از آسمان ِ مناره هاي مخفي ِ درون ِ من و
از طنين ِ اصطکاک ِ النگوهايت ، صداي تو از بن بستهاي گم شده مي آيد؛
که شقيقه ِ سرد ِ خيابان را در عبور ِ دو پاي بريده ِ من منجمد مي کند.
هميشه حنجره ات کنار ِ اصوات ِ دروني ِ من سلاخي مي شود ،
صدا ، صدا ، صداي تو مي آيد
صداي تو مي آيد.

2002-12-11T22:03:00.000+03:30

شک ِ او نبايد آرزوي مرا تيره کند.
" بهرام بيضايي - پرده خانه "

2002-12-11T22:02:00.000+03:30

در ره معشوق ما ترسندگان را کار نيست
جمله شاهانند آنجا بردگان را بار نيست
گر نهي پرگار بر تن تا بداني حد ما
حد ما خود اي برادر لايق ِ پرگار نيست
" حضرت مولانا "

2002-12-11T17:31:00.000+03:30

دستم را مي گذارم روي سرمه اي ِ نوشته هايت
منتظر تا دستت ، از کدامين خم ِ جاده برسد
و مرا در عطر منفذ هاي تمامي تو يا خودم
- حالا ديگر نمي دانم کدام ؟! -
غوطه ور کند.

2002-12-11T17:30:00.000+03:30
بي وزني ات را گره بزن به انگشتان ِ من
تا در عادت ِ تاراج ِ باد يغما نشوي .
سنگيني ات را بريز در مردمک هاي من
که تا اعماق ِ زمين تهي مي شوند ، نگاه ِ خيره ات را .
ببين چگونه من در سراب ِ تو سکوت مي شوم !

2002-12-10T22:54:00.000+03:30
چک
چک
مي بارد...
من دوست دارم تو را قدم بزنم
چک
چک
مي بارد...

2002-12-10T20:23:00.000+03:30

2002-12-10T20:22:00.000+03:30
و بر آوردن ِ دستهايم به سوي تو
در قربانگاه ِ شامگاهي
"مزامير داوود "

نام ِ اثر : دخيل
کاري از : مرتضي دره باغي

2002-12-10T20:20:00.000+03:30
آن سوي ديوار جاده ايست
حتي اگر شب باشد .
" بهرام بيضايي -پرده خانه "

2002-12-10T20:19:00.000+03:30

با کليدي اگر مي آيي
تا به دست ِ خود
از آهن ِ تفته
قفلي بسازم.
گو باز مي گذارِي در را ،
تا به همت ِ خويش
از سنگ پاره سنگ
ديواري بر آ رم .
" شاملو"

2002-12-10T17:24:00.000+03:30
آن ظهر ِ پريده رنگ ،
در خضوع ِ گنبد ِ آبي ،
در همهمه ِ دانه هاي انار
و تيغ ِ سرخ که تجسد ِ خونابه ِ دردهاي توست و اندوه ِ من،
قصد کردم
هرگاه خود را در نَورديدم ،
هرگاه در تماميت ِ تو غرقه شدم ،
بر دل ِ شوريدگان مهر دانه خواهم کردن.
دلهره در من رسوب مي کند :
حضور ِ من ، اين گشايش را تا چند تاب ِ انتظار دارد ؟!
وسنگيني ِ اين پاسخ ،
همچون لاشه ِ مرد ِ پذيرنده ِ خاک بر شانه ام کوله بار مي شود :
- دانه ها : تا دوووووووووور
- تيغ : تا پايکوبي ِ ميلاد ِ او...

2002-12-09T20:52:00.000+03:30
روي برفهاي پا نخورده ،
برگ
- قرمز ، نارنجي ، زرد ، سبز -
در سرماي انگشتاني که يخ مي زنند،
در گرماي انگشتاني که زندگي مي بخشند؛

دنگ ، دنگ
اين صداي "مرگ" است که مرا مي لرزاند
نه برف ِ نابهنگام ِ آذر،

دنگ ، دنگ
اين بغض ِ نشکفته است
که سر خوردن ِ تو را در برف؛
گم شدن ِ مرا در مه ، مي خندد.

دنگ ، دنگ
آنچه اينگونه در کاوشان ِ تو مي تپد در چپ ِ من ،
از برودت ِ نبود ِ هجا هاي تو ؛
آويخته بر لنگر ِ زمان خود را مي پوساند.

دنگ ، دنگ
نتوانستم تويي را بگريم که خواهي نبود،
تويي را خنديدم که - هست -
که در - من -
- هست - !

2002-12-09T19:38:00.000+03:30
من
در اين خنده ها ،(تلخ)
در بارش ِ يکريز ِ برف ،
در مدفون شدن دستهاي تو !!
در نگاهي که از ترديد سياهچاله ميشود ،
و دستهاي ايمان ِ مرا اعتماد نمي کند
تا برهانمش ؛
در نور،
که بي تاب ِ من و تو ، شب نيز مي وزد!
من
در - تو -
سپري شده ام !

2002-12-08T22:15:00.000+03:30
دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هيچ مگو
من بگوش تو سخنهاي نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلي جز که بسر هيچ مگو
گفتم اين چيست بگو زير و زبر خواهم شد
گفت مي بباش چنين زير و زبر هيچ مگو
" حضرت مولانا "

2002-12-07T23:13:00.000+03:30

2002-12-07T23:11:00.000+03:30

‏- سير - محصول همکاري مسعود شعاري و کريستف رضايي ، کار ِ ديگري از نشر هرمس که از آن بسيار لذت بردم:
تبلاي هندي در جايگاه ساز ضربي همنواز ايراني تعامل نزديگي با سه تار داشته و فضاي موسيقيايي اثر را با موسيقي هندي آميخته مي سازد.

2002-12-07T15:56:00.000+03:30
دلت را به کدامين شبهه ِ بي سرانجام سپرده اي؟
سرت رابه کدام ؟
بگو چه مي کني با عطر نفسهايم !
و با طراوت واژه ها يمِ !!

2002-12-07T15:53:00.000+03:30
يک آمدن ِ بعيد يعني تو
صد پنجره انتظار يعني من
" محمد سلماني "

2002-12-06T19:59:00.000+03:30
سرپاژيا !
چرا پريده رنگ شده اي !
نکند !!!! او حضورش را از تو هم دريغ کرده است!
اين نور که در حجم ِ تو جريان دارد
و دل ِ من برايش غنج مي زند ؛
سرشار از حضور ِ او ست.
او بايد گشاده تر باشد
که فقط - من ِ تحليل رفته -
به چشمان ِ مهربانش جلوه نکند !
صد حيف که او خود نمي داند :
چه نيرويي در من اوج گرفته ،
تواني که از - بودنش - در من ريشه کرده است .

توان ِ صبر کردن
براي رو در رويي با آنچه بايد روي دهد
براي مواجهه با آنچه روي مي دهد.
شکيبيدن
گشاده بودن
تحمل کردن
آزاده بودن.
" مارگوت بيکل "

2002-12-05T11:20:00.000+03:30
تمناي حجم ِ من که خود را در جامه ِ سرد ِ تو جابجا مي کند ؛
خون به سپيدي چشمانت هجمه مي آورد،
شرري در دورادور ِ مردمکانت مرا بي تاب مي کند،
و اضطرابي آزمندانه خود را در تو فرو مي ريزد
چنان چون آواري بر سر ِ من !
دلپذير !
آرام گير!
بگذار طنين ِ تپش هاي پر شتاب ِ تو
در شماره هاي تنفس ِ بريده ِ من گم شود.

2002-12-05T00:04:00.000+03:30
- به تنم لرز مي نشيند.
: اوه ، نلرز ! کاش اين نگاه ، اين فشار ِ دست ، آنچه را که در بيان نمي آيد به تو بگويد.

" فاوست - گوته "

2002-12-04T13:19:00.000+03:30
Ah,when to the heart of man
was it ever less than a treason
to go with the drift of things,
to yield with a grace to reason,
and bow and accept the end
of a love or a season?
"Robert Frost"

2002-12-04T12:33:00.000+03:30
Just visit here

2002-12-04T12:17:00.000+03:30
این بادها که فرسايش ِ مهر ِ مرا کمر بسته اند
در سراب وهم ِ کدام پيروزي مستي در جام کرده اند ؟؟!!
لمس ِ سرانگشت ِ تو
آواي ابديتي بهشتي است،
که خود رادر رگان ِ من زمزمه مي کند.
...
و من در خاک ِ تو
آرام آرام
ريشه خواهم دواند.

2002-12-03T15:48:00.000+03:30
ناتاناييل
کاش در تو هيچ انتظاري ، حتي ميل هم نباشد و فقط استعدادي براي پذيرفتن باشد.آنچه را که به سويت مي آيد منتظر باش ؛
اما جز آنچه را که به سويت مي آيد خواستار مباش. جز آن چه داري آرزو مکن ...
آرزوي تو از عشق باشد،و مالک شدنت عاشقانه ...زیرا آرزويي که موثر نباشد به چه کار مي آيد؟
"آندره ژيد"

2002-12-02T23:11:00.000+03:30
اينبار گالري ِ خانه ِ هنرمندان و مجسمه هاي فلزي و ايرج زند ؛
هنوز عکسها را در اختيار ندارم که واگذار به زمانش مي کنم:

در حصار ِ تنهايي ِ
ديوار هاي سرخ
معصوميت ِ قرن
روي دستهاي فلزي او آرام يافته است،
و باد در رهايي ِ اندام ِ او
مستي را آواز مي دهد.
اينجا ، صدا ي پاي " آبي هاي ذهن " به گوش ميرسد .

2002-12-02T11:32:00.000+03:30
من مصلوب ِ بهاريم که
چکه
چکه
از چشمان ِ تو فرو ريخت.

2002-12-01T12:06:00.000+03:30

And now from where I stand
upon this hill I plundered from the pool
I look around, I search the skies
I shade my eyes, so nearly blind
and I see signs of half remembered days
I hear bells that chime in strange familiar ways
I recognise...
the hope you kindle in your eyes

It's oh so easy now
as we lie here in the dark
Nothing interferes it's obvious
how to beat the tears
that threaten to snuff out
the spark of our love
"pink floyd"